Stop verborgen leed van ouderen
Ongeveer 1 op elke 20 ouderen in ons land krijgt te maken met onprettige of zelfs angstige situaties. Ook in regio Kennemerland. Denk hierbij aan schelden, kleineren, hardhandig vastpakken, afpersing, diefstal of het misbruiken van de pinpas. Maar ook aan verwaarlozing en het niet geven van noodzakelijke zorg.
Ouderen vinden het moeilijk hierover te praten. Daarom spreken we van ouderenleed of ouderenmishandeling.
Verborgen leed
Praat erover
Vertrouwt u een situatie niet? Of heeft u vragen over verborgen leed? Veilig Thuis is 24 uur per dag en 7 dagen in de week anoniem bereikbaar voor advies. Bel 0800 20 00 of chat op www.veiligthuiskennemerland.nl
Waar moet je op letten?
We vertellen op deze speciale website slachtoffers, de mensen om hen heen en professionals waarop zij moeten letten om zorgwekkende situaties tijdig te ontdekken. En wat zij vervolgens kunnen doen. We helpen ook om in actie te komen. Bijvoorbeeld met voorlichtingsmateriaal. En door mensen die het overkomt in contact te brengen met hulporganisaties. Zo willen we dit verborgen leed zichtbaar maken én er met elkaar iets aan doen.
“Mijn geld verdwijnt, maar ik weet niet waarheen.”
Meneer Van Dijk (75)
“Na een hersenbloeding zit ik in een rolstoel. Mijn zus hielp me met alles, maar zij is vorig jaar overleden. De buurvrouw bood hulp aan toen ik in het ziekenhuis lag. Ze deed mijn post en later ook mijn boodschappen. Daarna hielp ze steeds meer: opruimen, kleding kopen en samen met haar man klussen in huis. Ze vroeg of ik 200 euro per maand wilde betalen voor hun hulp. Dat vond ik veel, maar ik heb niemand anders. De buurvrouw regelde ook een notaris voor een testament. Daar staat zij nu als enige erfgenaam. Wat moet ik doen?”
Bent u een oudere, een mantelzorger, familielid of bekende of een
professional of vrijwilliger? Klik voor meer informatie, tips en hulp.
Ik ben een oudere
Ik ben een mantelzorger
Ik ben een professional
“Soms krijg ik gewoon geen eten of medicijnen.”
Ada (84)
“Omdat ik op mezelf woon kreeg ik altijd hulp van een van m’n kinderen. Drie wonen ver weg, maar Alida woont in de buurt. Ze kwam altijd op de fiets om me te helpen met douchen. Maar een paar keer kwam ze gewoon niet opdagen. Eerst omdat ze het vergeten was, daarna had ze het te druk op haar werk en in haar gezinnetje. Ze vond dat haar andere broers en zus ook maar moeten helpen, maar die wonen ver en lukt het niet om elke week te komen. Nu was ik mezelf maar bij het aanrecht. Maar het maakt me wel verdrietig. Ik was er toch ook altijd voor hun?”